لازم به تذكّر است كه انعقاد آن مشروط ابه اين نيست كه بلغت خاصّى واقع شود بنابراين چه به عربى خوانده و چه به غير آن اجراء گردد ايلاء در خارج محقّق مىشود . شارح ( ره ) در ذيل امر اوّل يعنى اشتراط اجراء ايلاء بالفظ جلاله مىفرماين : همانطوريكه در مطلق يمين اين امر شرط است . و پس از آن مىفرماين : مقصود از [ اسم اللّه ] اسمائى است كه اختصاص بحضرتش داشته يا غالب در او استعمال مىشود چنانچه تحقيق آن در كتاب يمين گذشت ، بنابراين به غير اسماء مختصّه و غالبه هرگز ايلاء واقع نمىشود اگر چه از اسمائى بوده كه در مقام تعظيم حضرتش جلّ و على به كار رود . و دليل اين حكم آنست كه ايلاء يمين خاصّى است و وجود مقدّس نبوّى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم درباره يمين فرمودند : كسى كه قسم مىخورد ، لازم است يا به لفظ [ اللّه ] قسم خورده و يا سكوت اختيار كند . و سپس مىفرماين : همانطورى كه مصنّف عليه الرّحمه فرموده نيّت ايلاء در وقوع آن كافى نبوده بلكه نياز به تلفّظ دارد ولى در عين حال لغت خاصّى در آن اعتبار و ملاحظه نشده بلكه به عربى و غير آن واقع مىگردد و دليل آن اينستكه : ايلاء بهر زبانى كه واقع شود عرفا عنوان [ ايلاء ] به آن صادق است . قوله : الّا باسم اللّه المختصّ به : ضمير در [ به ] به اللّه تع راجعست نظير لفظ جلاله و [ الرّحمن ] .